دوست دارم

بچه که بودیم وقتی کسی را که دوست داشتیم ازمون می پرسید  چند تا دوستم داری ؟ می گفتیم خیلی .بعد هم که ازمون می پرسد خیلی یعنی چقدر ؟یک مقدار مکث می کردیم می گفتیم قدر تمام درخت های روی زمین و یا قدر تمام ستاره های تو اسمون .طرف مقابل هم واقعا متوجه می شد که چقدر دوستش داریم .

اما امروز

با تمام چرب زیونی ها و بازی با کلمات و از این قبیل وقتی به کسی می گیم دوسش داریم ناباور و با تعجب نگاه می کنه انگار روز به روز از دنیای سادگی فاصله می گیریم اما این به این معنی نیست که ما فاصله می گیریم آدما روز به روز از باور داشتن هم فاصله می گیرن و برعکس اینکه فکر می کنیم داریم با هم زندگی می کنیم و تعامل داریم هیچ کس حتی نزدیکترین کسانش را در برخی از موارد که کم هم نیست باور نداره ...

چرا وقتی از صمیم قلب می گی دوست دارم بازم باور نمی کنن که دوستشون داریم ...

کاش می تونستیم مثل دوران کودکی وقتی می گیم دوست دارم ، هم خودمون به اون پایبند باشیم هم دیگران باورش کنن...راستی اصلا خودمون دوست دارم را باور داریم ؟!!!

نوشته شده توسط آذر جزایری در چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388 ساعت 16:3 | لینک ثابت |